Ponieważ szeroko rozumiany backpacking jest bardzo samodzielnym sposobem zwiedzania, na naszych tylko barkach spoczywa obowiązek zapewnienia sobie bezpieczeństwa. Oczywiście ubezpieczenie to obowiązek, jednak w wielu przypadkach o problemie należy pomyśleć znacznie szerzej i zastosować różne środki bezpieczeństwa, włącznie z przesunięciem wyjazdu, jeśli zajdzie taka uzasadniona potrzeba.

Kalendarz backpackera zresztą jest w ogóle odrębnym tematem- choć wydaje się, że jest to całkowicie wolna i nieskrępowana podróż, w praktyce trzeba się nad wieloma aspektami zastanowić. Począwszy od lżejszych form backpackingu, gdzie nocujemy w hostelach, aż po ekstremalny tramping- mimo wszystko nigdy nie będziemy zupełnie wolni od obowiązku zadbania o czas podróży Wynika to także po części z tego, że wyjazdy zazwyczaj planuje się w określonym sezonie nie dlatego, że mamy takie widzimisie, ale dlatego, że z jakiegoś powodu jest to czas atrakcyjniejszy od pozostałej części roku. Przyczyną mogą być większe wydarzenia kulturalne, albo jakiś szczególny stan przyrody- wielu backpackerów swoje wojaże podporządkowuje kalendarium imprez lokalnych, folkowych oraz porom rozkwitu życia na przykład tam, gdzie klimat jest wyraźnie suchy z porą deszczową.

Oczywiście świadomość wszystkich tych wydarzeń należy mieć przed wyjazdem, dlatego czas spędzony w domu dla backpackera nie może być czasem zmarnowanym- chodzi o to, aby jak najlepiej, jak najpełniej przygotować się do kolejnej podróży. Taki okres planowania jest więc również bardzo ważny w kalendarzu.

Pamiętaj, że backpacking to nie wybieg paryskich czy mediolańskich projektantów. W lesie nie musisz (a często nawet nie powinieneś) oblewać się litrami perfum. Jeśli musisz jakieś wziąć, weź mniejsze opakowanie. Pamiętaj też, że kilka mniejszych buteleczek z szamponem (próbek) łatwiej będzie zmieścić niż jedną większą. To samo dotyczy pasty do zębów. Zresztą akurat kosmetyczkę można dość znacznie odchudzić nie tracąc nic z dbałości o higienę, a odzyskując sporo miejsca w plecaku.

Jeśli wybierasz się gdzieś, gdzie spodziewasz się problemów z zaopatrzeniem w wodę pitną, weź dodatkową manierkę i więcej tabletek odkażających. Pamiętaj, że przez kilka tygodni plecak będzie całym twoim dobytkiem, więc warto zadbać o to, aby wyposażyć go w ewentualne dodatkowe kieszenie na różne przydatne drobiazgi, aby nie trzeba było ich szukać, wrzuconych luzem wśród wielu innych rzeczy. Ponieważ nie jedziesz na pokaz mody, nie zabieraj setki ubrań, z których większość i tak jest niepraktyczna. Dwa- trzy komplety to w zupełności wystarczająco, żeby sobie poradzić.

Zanim wpakujesz do plecaka jakąś rzecz, upewnij się, czy nie da się jej zastąpić niczym mniejszym. Można tak zrobić na przykład z ręcznikiem, zamiast niego zabierając specjalny turystyczny ręcznik z mikrofibry. Równie dobrze chłonie wodę, ale za to zajmuje kilka razy mniej miejsca. W plecaku backpackera musi być wszystko co jest potrzebne, żadnej rzeczy zbędnej, a wszystko to dlatego, że plecak nie ma prawa uwierać po kilku kilometrach marszu- w ten sposób donikąd nie da się dojść i całą wyprawę będzie można nazwać wielką porażką, której można było uniknąć, gdyby przed wyjazdem dobrze sprawdzić zawartość plecaka.

Wśród takich drobiazgów mogą się też znaleźć pocztówki lub zdjęcia. W wielu miejscach na świecie szczególnie cennym „towarem” są polskie znaczki pocztowe. Warto o tym pamiętać.

Jeśli natomiast chodzi o nadbagaż wiedzy, to i tak można sobie przygotować. Zazwyczaj backpacker zapoznaje się z kulturą czy religią danego regionu, ale raczej w formie suchych faktów. Tymczasem znacznie lepiej byłoby, gdybyśmy znali jakichś głośniejszych sportowców czy twórców kultury. Wspólny temat do rozmowy to podstawa kontaktów międzyludzkich i warto o tym pamiętać nawet, jeśli wybieramy się w okolice, w których potencjalnie możemy mieć problem z przełamaniem bariery językowej. Jedną z najcudowniejszych zalet backpackingu jest właśnie to, że atmosfera pieszych wędrówek z plecakiem bierze się nie z dętych opowieści przewodników czy wydeptanych szlaków turystycznych ale z obcowania z ludźmi i ich kulturą jako żywym tworem. Czym innym jest bowiem oglądanie zabytków czy dzieł sztuki, a czym innym rozmowa z ludźmi, którzy na kanwie tej kultury się wychowali, a być może i sami wnieśli jakiś większy wkład w jej tworzenie. Doceni to każdy, kto backpacking zna od kuchni.

Te dwie rzeczy, o których napisałem w tym artykule, czyli różne pamiątkowe drobiazgi i trochę codziennej, teoretycznie bezużytecznej wiedzy to klucze do wielu drzwi. Jeśli chcemy, aby backpacking stał się dla nas sposobem spędzania wolnego czasu albo stylem życia, bez nauczenia się tego, efektu nie osiągniemy.

I na pierwszym miejscu wymienię to samo co wszyscy zajmujący się backpackingiem- „Lonely planet”. To doskonały, choć już nieco zbyt skomercjalizowany przewodnik dla backpackerów. To taki podręcznik, który skieruje nas odpowiednio po dalsze informacje i sam też to i owo wyjaśni.

Jednak to nie na przewodniku trzeba polegać w głównej mierze. Pamiętaj, że kluczem do uznania informacji za wiarygodną jest jej aktualność i powtarzalność. I tu z pomocą przychodzą strony internetowe. Są prowadzone witryny poświęcone tylko backpackingowi i tam możemy znaleźć masę informacji. Możesz też zacząć od Wikipedii (lepiej jednak angielskiej niż polskiej), gdzie też informacji podstawowych jest dość sporo. Polecanym źródłem informacji są też fora internetowe. Przydatne są zwłaszcza wtedy, kiedy wybierasz się w miejsca odwiedzane rzadziej, a więc kiedy szansa osobistego spotkania kogoś, kto już tam z plecakiem był, jest dość niewielka. Do tego wszystkiego są jeszcze inne narzędzia. Doskonałym są mapy Google, czasem razem z komponentem Street View. Dzięki nimi można lepiej przyjrzeć się okolicy, ale i zaplanować dość dokładnie trasę podróży. To, co jeszcze warto sprawdzić w internecie to zasady funkcjonowania komunikacji miejskiej (zdziwisz się, jak różne regulacje obowiązują w różnych państwach) albo zdjęcia i filmy z wypraw innych.

Wszystkie te informacje należy wykorzystać, aby zaplanować swoją wycieczkę. Backpacking jest za każdym razem wyzwaniem, jednak szanse na udany wypoczynek mamy tylko wtedy, kiedy sporo wiemy o miejscu, w które się udajemy. Tak naprawdę można korzystać z całkowicie dowolnych źródeł wiedzy, nie ma tu absolutnie żadnych ograniczeń. Są i tacy backpackerzy, którzy wyjeżdżają gdzieś raz na kilka lat, ale przerwy między wyjazdami uzupełniają gruntowną wiedzą na temat kultury, geografii, przyrody czy nawet prawa regionu, który zamierzają odwiedzić. Robi się to nie tylko dla zaspokojenia własnej wiedzy, nie tylko z dbałości o własne bezpieczeństwo, ale dlatego, że pozwala to nam na lepsze i pełniejsze zrozumienie kraju, który będziemy zwiedzać.

Podstawowe informacje można znaleźć w skomercjalizowanych już przewodnikach lub na stronach internetowych. Nieocenionym źródłem informacji są zawsze fora lub bezpośrednie spotkania z osobami, które w danym rejonie już były i mogą nam coś doradzić.

Aspektem, o którym zazwyczaj autorzy poradników nie wspominają jest to, że backpacking nie jest wypoczynkiem dla cherlaków. Trzeba jednak poćwiczyć nad kondycją, i to poćwiczyć nie na dwa tygodnie przed wyjazdem. Dalekie wędrówki z plecakiem to poważne wyzwanie i nie należy lekceważyć obciążenia, jakiemu będzie poddany nasz organizm, zwłaszcza jeśli planujemy wycieczkę w regiony o zupełnie innym klimacie! W takich warunkach nawet zwykłe przeziębienie jest wyjątkowo uciążliwe, nie wspominając nawet o tym, że jeśli dojdzie do jakiejkolwiek kontuzji, problemy mogą być jeszcze poważniejsze.

Dopiero przestudiowawszy kilka poradników, mając ugruntowaną wiedzę, zaplanowaną trasę, przygotowany sprzęt, możemy ruszać w drogę. Jest oczywiście dobrym zwyczajem, aby plan podróży spisać i zostawić zaufanej osobie, ot tak, na wypadek gdyby coś nam się stało. Backpacking ma być formą odpowiedzialnego, a nie beztroskiego wypoczynku. To tak naprawdę spore wyzwanie, do którego trzeba się właściwie przygotować. Dopiero wtedy można będzie czerpać prawdziwą radość z pieszej wędrówki, a po powrocie przygotowywać się do kolejnej, chwaląc się tym, co się widziało w najróżniejszych miejscach na świecie.

Największym zainteresowaniem backpackerów cieszą się jednak bardziej egzotyczne zakątki świata: Ameryka Południowa, Tajlandia, Australia, środkowa i zachodnia część Stanów Zjednoczonych. Nie licząc USA, są to wszystko wyprawy relatywnie tanie. Oczywiście trudno mówić o całkowitym ograniczeniu kosztów, jeśli w grę wchodzą przeloty na miejsce, natomiast zdecydowanie taniej niż gdyby porównać to do cen standardowych wycieczek. Atutem tych wszystkich regionów jest zupełnie inna kultura, tak bardzo odmienna od europejskiej, zupełnie inna przyroda, której urok w backpackingu ma wielkie znaczenie.

Kiedy chcemy podróżować z plecakiem, nie ma absolutnie żadnych ograniczeń w wyborze miejsca. Możemy pojechać praktycznie w dowolny zakątek świata i nie jesteśmy w żaden sposób ograniczani, jeśli nie liczyć określonych przepisów administracyjnych.

Pewne ograniczenia mogą na nas nałożyć albo pragmatyczne podejście, albo określone wymagania. W pierwszej kategorii trzeba przede wszystkim wziąć pod uwagę, że nie wszystkie ubezpieczenia są ważne w każdym miejscu. Koniecznie trzeba wykupić ubezpieczenie NNW, bo w przeciwnym razie możemy się grubo przeliczyć, jeśli przyjdzie nam za pobyt w szpitalu zapłacić z własnej kieszeni. Warto też dowiedzieć się, czy przed wyjazdem w konkretne okolice nie należy się zaszczepić przeciwko tamtejszym patogenom. I jeszcze jeden, niby oczywisty wymóg. Backpacking przyciąga głównie egzotyką. Jednak przy pierwszej wyprawie nie powinniśmy z nią szaleć- lepiej jest wybrać się w jakieś „łatwiejsze” miejsce, gdzie w razie czego będziemy mogli się wycofać z przedsięwzięcia. Kongo czy Somalia to zdecydowanie zły wybór na pierwszy raz, choć oczywiście przyciąga i kusi. Jednak to zdrowy rozsądek powinien podpowiadać najlepsze rozwiązania, a nie pośpiech i chęć popisania się genialnymi wakacjami. Tego typu przyjemności zostawmy sobie na kolejne wyprawy.

Formą backpackingu, która jest typowo adresowaną do ludzi młodych jest tramping. Gdyby podejść do zagadnienia leksykalnie to można by było różnicę przeoczyć. Tramping jest jednak formą bardziej „surową” i pierwotną. O ile backpacker może zabierać ze sobą telefony i gadżety, o tyle prawdziwy tramp uczy się polegać tylko na sobie, a naczelną zasadą trampingu jest „leave no trace”, nawołująca do nieingerowania w środowisko naturalne.

Jest jednak jedna rzecz, która może zastanawiać. Dlaczego backpacking (w każdej formie) staje się domeną ludzi wykształconych, często takich, którzy mogą sobie pozwolić na wypoczynek w luksusowych hotelach? Odpowiedź jest prosta. Dzieje się tak dlatego, że backpacking nie jest wypoczynkiem. Jest edukacją. Stąd też można łatwo wysnuć wniosek, że wycieczki tego typu zainteresują ludzi, którzy chcą się czegoś dowiedzieć, poznać nową kulturę, nowe regiony, nowych ludzi, ale też poznać swoje własne wnętrze i własne możliwości. Backpacking może więc być domeną ludzi młodszych lub starszych obojga płci, zawsze jednak pozostanie formą wypoczynku przeznaczoną dla ludzi ciekawych świata i siebie samych. To nie pieniądze są wyznacznikiem typu ruchu turystycznego, ale nasze podejście i oczekiwania.

Backpacking za sprawą internetu stał się też formą turystyki adresowaną do ludzi chcących się pochwalić niezwykłymi osiągnięciami i doświadczeniami. Z pewnością nadal pozostaje to niezwykłym dokonaniem, niemniej jednak tramping uprawiany tylko po to, żeby się pochwalić znajomym, traci sens. Podstawową ideą backpackingu jest bowiem fakt, że podróż ta ma wzbogacać podróżnika, a nie sprowadzać się do określonego wyczynu sprowadzonego do poziomu dni, pieniędzy i energii. Backpacking to styl życia dla każdego, choć i rejony, w które będziemy się udawać, i zasady, którym podczas wypraw będziemy hołdować, mogą być naprawdę bardzo różne.

Według tych, dla których backpacking to sposób na życie, jest to uzależnienie tak silne jak większość narkotyków. Od backpackingu nie można się ot tak, odzwyczaić. Po kilku wyprawach można w sobie odkryć duszę wędrowca, albo nie. Jeśli się ją odkryje, cały czas można spędzić na planowaniu kolejnej podróży i zbieraniu funduszy. Jak przystało na wyprawy niskobudżetowe, backpacker musi obyć się bez wielu wygód znanych z codziennego życia. Bardzo często jedynymi nowoczesnymi gadżetami, jakie ma się pod ręką są zegarek i aparat fotograficzny. Ten ostatni zresztą jest wręcz niezbędny. W sieci można znaleźć tysiące fotografii najróżniejszych zakątków świata zrobionych właśnie podczas marszu.

W zależności od stopnia zaawansowania i zdobytych doświadczeń oraz ilości zgromadzonych środków można podróżować w najróżniejsze okolice. Wielu backpackerów podróżuje tam, gdzie biura podróży nawet nie próbują organizować wycieczek: do Somalii czy Afganistanu. Nie brak jednak i mniej „kaskaderskich” popisów, choć równie godnych uwagi- wędrówek przez góry czy lasy Europy. Magia backpackingu polegać ma właśnie na tym, aby w każdym odwiedzanym miejscu dostrzec coś, czego nie można obejrzeć w broszurach biur podróży. A poza tym, backpacking jest nie tylko formą podróży w przestrzeni- jest to także wspaniała okazja do podróży w głąb siebie, aby poznać swoje możliwości i ograniczenia, jakie nakłada na nas nasza fizjologia i psychika. Backpacking to nie pasja, ale sposób na życie.

Idea backpackingu jako właśnie wyrazu protestu przeciwko komercjalizacji natury i komercjalizacji kultur nie przetrwała jednak w stanie nienaruszonym. Głównym problemem jest to, że wiele firm potraktowało backpackerów jako swoją grupę docelową. Powstały czasopisma dla backpackerów. Ktoś może spyta, co jest w tym złego. Otóż wszystko było pięknie, dopóki w świat backpackingu nie zaczęły przedzierać się coraz brutalniejsze reklamy, a dziś backpacking wygląda nieco inaczej. Początkowo było to swego rodzaju oderwanie, samotna podróż, która pozwalała zmierzyć się nie tylko z kapryśna pogodą czy barierą językową, ale także własnymi słabościami Dziś wielkie koncerny dążą do wyeliminowania tego ostatniego czynnika, przez co backpacking zdecydowanie traci. Zgoda, że z najdokładniejszym odbiornikiem GPS jest bezpieczniej niż z mapą, ale to już nie to samo. Podobnie telefony komórkowe – teraz bez nich mało kto się rusza, a dawniej jedynym wyposażeniem trampa był własny plecak, wytrwałość i ewentualnie aparat fotograficzny- też zresztą nie najwyższych lotów. Dziś komercjalizacja backpackingu ma jednak dwa źródła. Z jednej strony są firmy, które backpackerów traktują jako rynek zbytu, co jeszcze może w pewnych okolicznościach działać na korzyść tej formy turystyki, a z drugiej sami backpackerzy, którzy powoli stają się celebrytami. Każdemu zależy na tym, żeby po powrocie sprzedać zdjęcia, spisać historię podróży. Pierwsi backpackerzy pewnie uznaliby to za emocjonalny ekshibicjonizm.

Czy jednak można to jednoznacznie negatywnie oceniać? Chyba nie, bo może właśnie dzięki takiej oddolnej komercjalizacji można dowiedzieć się o backpackingu, odwiedzić ciekawe miejsca i poznać wspaniałych ludzi.

Doświadczeni backpackerzy radzą, żeby trochę pochodzić sobie ze spakowanym plecakiem i próbować wyjmować z niego różne rzeczy. Dzięki temu dowiemy się, na co potrzeba nam innych kieszeni. Zazwyczaj plecaki produkowane masowo nie spełniają wymagań wszystkich, zwłaszcza że każdy backpacker zabierze ze sobą zupełnie inne wyposażenie. Dlatego czasem przydadzą się kieszenie, których producent nie wszył. Ich wykonanie to żaden problem i można sobie to załatwić u każdej krawcowej.

Jeśli chodzi o wszelkiego rodzaju scyzoryki, latarki czy śpiwory- wszystko to oczywiście można kupić w normalnym sklepie, ale punktem wyjścia zawsze powinno być przygotowanie listy zakupów. Są bowiem takie rzeczy, które wśród trampów cieszą się bardzo dużym zainteresowaniem, ale już wcale nie są tak łatwo osiągalne. Tak jest na przykład z pakietem żywnościowym- można sobie taki znaleźć na aukcjach internetowych lub w czasie wyprzedaży organizowanej przez wojsko- taki pakiet zgrabnie mieści się do plecaka i jest odpowiednio zabezpieczony. Oczywiście nie zabieramy ze sobą całej kuchni, ale ideą backpackingu ma być wędrówka, więc w różnych sytuacjach możemy się znaleźć, warto więc zainteresować się różnymi drobiazgami. Postarajmy się, aby cały bagaż, jaki chcemy zabrać, był maksymalnie funkcjonalny. Absolutnie nie ma potrzeby zabierania breloczka do kluczy ze światełkiem ani całego zestawu krawieckiego, aczkolwiek latarka czy mocna nitka z igłą już złym pomysłem nie są.

Wiele akcesoriów, z których korzystają backpackerzy pochodzi z wojskowych magazynów. Tu jednak tez nie warto przesadzać. Czasem na pewno trzeba się rozejrzeć na aukcjach internetowych- tam można znaleźć wiele ciekawych rzeczy, które normalnie w sklepie turystycznym będą bardzo kosztowne. Warto też rozmówić się z kolegami o podobnych zainteresowaniach, być może będą mieli zbędny sprzęt, albo przynajmniej poradę, gdzie można szukać odpowiedniego wyposażenia. Ze sklepami zresztą też możemy mieć spory problem, bo tych dobrych nie ma zbyt wiele i to nawet w większych miastach.